Als het fladderen van een vlinder in Brazilië een tornado in Texas kan veroorzaken, dan heeft het opstijgen van een privéjet op Le Bourget gevolgen voor een rijstboer in Thailand… Onze voeding, geglobaliseerd en verhandelbaar gemaakt, is overgeleverd aan een systeem van georganiseerde schaarste dat de illusie van overvloed wekt. Overproductie komt ten goede aan een minderheid, gesteund door de politieke klasse, die zich volpropt op de kap van de arbeidersklasse.
Het huis staat in brand, en zij kijken op de timer om te zien wanneer het gaar is! Nochtans is voeding een krachtig instrument voor sociale verandering, essentieel binnen de klassenstrijd, die tegelijk ook een strijd van potten en pannen is.

Van ministerbanketten tot voedselhulp, van truffelburgers tot landroof, van het patenteren van levende organismen tot het monopoliseren van goede smaak, via vetfobie, agro-industrie, Nutri-score en voedselschandalen… Voeding is een bron van genot voor wie het zich kan permitteren, maar ook een instrument van macht dat de meest kwetsbaren hongerig achterlaat. Nora Bouazzouni stelt de pijnlijke vraag: is het misschien tijd om de rijken op te eten?
De rijken opeten betekent: smullen van hun privileges, de ziekte aanpakken in plaats van de symptomen, en het recept vinden voor een rechtvaardiger wereld – voor iedereen. En bovendien: het is zero waste.