“Het begon allemaal in de jaren 1980, met de opening van het eerste Afrikaanse restaurant in Le Havre, door mijn vader. Hij serveerde er mafé – een gerecht dat bij ons thuis eigenlijk zelden op tafel kwam. Het huishouden werd gerund door mijn moeder, een Normandische leerkracht. Afrikaanse gerechten verschenen enkel bij bezoek van Ivoriaanse of Malinese vrienden. Ik herinner me nog hoe de schotels in het midden van de tafel werden gezet, waar iedereen met de hand uit at. Behalve wij, de Franse kinderen – wij gebruikten lepels.

Lang heb ik gedacht dat dit kipgerecht met pindasaus een eeuwenoude West-Afrikaanse traditie was. Maar in werkelijkheid is mafé, nu het nationale gerecht van Mali, pas sinds de achttiende eeuw ingeburgerd, vermoedelijk meegekomen met de kookgewoonten van Europese kolonisten.”

Dus begon ik me af te vragen waar het merendeel van de voedingsmiddelen die vandaag in Afrika geconsumeerd worden eigenlijk vandaan komt: banaan, rijst, chocolade, ananas, mango… Ik besefte dat geen van deze gewassen van nature onder de Sahara groeit. Het zijn geen inheemse teelten. In de smaken, in het genot van het proeven, schuilen verhalen van reizen, van verovering, onteigening, deportatie en knechting.
Onze gerechten en onze borden zijn doordrenkt van geschiedenis. Deze voedingsmiddelen consumeren, onszelf voeden, betekent eigenlijk: onszelf opeten.

Autophagies is een syncretisch project dat verder gaat dan mijn eerdere werk. Het verweeft de herinnering aan het kolonialisme met hedendaagse vormen van uitbuiting, en probeert tegelijk een nieuw ritueel van zorg, zowel speels als hedendaags, uit te vinden.
Deze voorstelling herinnert ons eraan dat eten, symbolisch gezien, ook betekent andere wezens consumeren. Het is veel complexer en diepgaander dan een louter lichamelijke noodzaak. Eten verandert het landschap en transformeert de wereld.” – Eva Doumbia